Etnografsko studiranje o zločinima i saživljavanju između legalnosti i ilegalnosti koje nam prepričavaju protagonisti. Svet senki koji otkriva prirodu i sklonost našeg društva.
Ova zbirka priči govori o dugom etnografskom putu u podzemlje jednog lučkog grada na jugu Italije. Kroz priče lopova, zelenaša, prostitutki, dilera, "sluškinja" i onih koji vode tajne opklade u uličicama, kvartovima, barovima i "zatvorenim kućama" u Đenovi, ispitivanje želi da osvetli ogromnu "sivu zonu" koja se prostire između dva grada: s jedne strane onaj koji se vidi – u raspadu, u stalnom mobilisanju protiv "invazije ekstrakomunitaraca", nespokojan pri organizovanju spontanih komiteta – i s druge strane onaj sakriven deo grada – koji naseljavaju osobe koje žive od koristi, bore se da prežive i to najčešće u teškim uslovima i ekstremnom siromaštvu: “legitiman deo grada izgovara reči straha ili sumnje u vezi nelegitimnog dela, ali se istom obraća za pomoć: od kućnog rada do rada "na crno" na gradilištima, od zahteva za prostitutkama do droge ili igara na sreću.” (Alessandro De Giorgi, “Il Manifesto”, 21.septembar 2003.god.)
U poglavlju “Servi e padroni” (“Sluge i gazde”) nalazi svoj prostor i ispitivanje o različitim formama ropstva radnika doseljenika, gde izjednačavanje “...nije obavezno efekat pakosti pojedinaca, nego krajnji rezultat uslova isključenja na koji utiču isti ekonomski uslovi, pravne definicije i prakse institucija.” (str.175)
Pitanje: U ispitivanju koje ste sproveli zastranjenost dolazi u dodir sa doseljeništvom. Kako se razvija veza između neregularnosti, doseljeništva i ilegalnosti?
Odgovor: Ubeđen sam – i u knjizi to i iznosim – da situacija stranca nije ništa drugo no ekstremni uslovi koji bi se mogli primeniti i šire; čak i na lokalno stanovništvo. Sigurno postoji razlaz u vezi onoga što zovemo “linija boja”, ali znamo da ista nije definisana u biloškim terminima. Ne nalazimo se u svetu koji odvaja osobe po biološkoj pripadnosti, nego u svetu u kojem danas jedan belac može da postane sutra crnac. Odnos između neregularnosti i “klandestinstva” ili između doseljenika i složenih uslova neregularnosti izgleda već poznat. Ono što se ističe jeste da kako bi govorili o ilegalnim uslovima ne moramo da krenemo od ilegalne prakse, nego od radnih uslova.
Moramo dakle da uzmemo u obzir radni dan onakav kakav on u stvari i jeste: izuzetno komplikovan i složen gde su prilike za dobijanje plate legalne, polu-legalne ili ilegalne. Ne postoji nikakva barijera između rada i neregularnosti. Iskustva pokazuju baš obrnuto. Pored toga se ne može apsolutno govoriti o profesionalizaciji ili specijalizaciji ilegalne aktivnosti.
Pitanje: Koje razlike postoje između iskorišćavanja doseljeničke radne snage u modernom dobu i istog fenomena iseljavanja na početku ‘900-ih godina, jer su na prvi pogled ove situacije slične?
Odgovor: Sa tačke gledišta propadanja pojedinačne egzistencije razlike skoro i ne postoje. Suštinska razlika se međutim odnosi na dva aspekta. Pre svega uslov doseljenika u toku ‘900-ih ili posle rata je usmeren ka radu u fabrici, što znači uključenje u svet koji je video istorijske faze pobuna i ustanaka. Topla jesen ‘60-ih se u suštini rađa oko figure radnika doseljenika.
Pitanje: Koja je uloga aktuelnog zakona o doseljeništvu u scenariju koji ste opisali?
Odgovor: Zakon Bossi-Fini perfektno pogađa uslov doseljenika u dobu globalne ekonomije: ili doseljenik zavisi od rada i dakle proizvodi više ili ne. U marksističkim terminima mogli bi da kažemo da se doseljenik smatra čisto promenljivim kapitalom, jer se u momentu u kojem prestaje da bude takav može isključiti iz zemlje. U stvari ako pogledamo realno, doseljenik je “zaštićen” radnim mestom gde provodi svoj radni dan. Raditi 13-14 sati na istom mestu znači izbeći tzv.”lov”, pošto se kontrola tzv.”klandestinaca” vrši na ulicama, a ne na radnom mestu. Paradoksalno radni dan je sigurna zaštita protiv rizika isključenja iz zemlje. Ovaj aspekat nije zapisan u zakonu, ali su činjenično ovo mehanizmi koje novi zakon favorizuje.
